เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 71 เชือดหมูฆ่าแกะ เลี้ยงเด็กจนเหนื่อย
“หิมะตกอีกแล้ว” ตงเซียนเปิดประตูเห็นลานบ้านมีหิมะขาวปกคลุมอีกชั้น นางหันมาพูดว่า “ชิงซง ก่อนหิมะตกหนัก พวกเจ้ารีบขึ้นเขาไปตัดฟืนเถอะ”
“ได้” เถาชิงซงลุกขึ้น “ข้าไปเปลี่ยนรองเท้าก่อน”
อูฉางอันก็เดินออกไปเช่นกัน “ท่านพ่อ ข้าจะไปตัดกิ่งสนกับพี่ใหญ่ ท่านอยู่บ้านเถอะ”
บิดาของเถาชุนโบกมือ เขาไม่ยอมรับว่าตัวเองแก่ จะตามขึ้นเขาไปด้วยให้ได้
อูฉางอันกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้ากับรองเท้าชุดเดิม พอเห็นเถาชุนเข้ามาก็ส่งยิ้มให้
“ยิ้มบ้าอะไร” เถาชุนตบไหล่เขา “ตัดกิ่งสนแล้วปีนต้นไม้ด้วยหรือ? แผลเจ็บไหม?”
อูฉางอันดีใจ นี่เป็นครั้งแรกที่นางแสดงความห่วงใยเขาอย่างชัดเจน เขาลุกขึ้นกอดนางแล้วพูดอย่างตื่นเต้นว่า “ข้าอุ่นหัวใจผีสาวดวงหนึ่งได้แล้ว”
เถาชุนชกเขาทีหนึ่ง “ไสหัวไป”
เถาชิงซงเรียกอยู่ อูฉางอันปล่อยนาง สายตากวาดผ่านดวงตาที่ขุ่นเคืองของนาง เขาเกิดอารมณ์ขึ้นชั่วขณะ กลั้นหายใจแล้วโน้มไปจูบปากแดงระเรื่อของนางอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็พุ่งออกประตูไป ยืนอยู่ในลานบ้านที่หิมะโปรยปราย พลางผ่อนลมหายใจยาว พยายามห้ามใจไม่ให้ยกมือเช็ดปาก