เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 58 ตีกัน ยกครอบครัวขึ้นสู้
เถาชุนร้องโอดโอยอยู่พักหนึ่ง แขนทั้งสองข้างถูกไอ้ลูกหมาอูฉางอันบีบจนปวดเมื่อยไร้เรี่ยวแรง นางทรุดนั่งบนก้อนหิน ปล่อยแขนห้อยแล้วจ้องเขาเขม็ง
แม้ถูกนางจ้อง อูฉางอันกลับยินดีอยู่เต็มอก เขาเก็บชามสองใบแล้วพูดว่า “เจ้าไม่ใช่หรือที่ให้ข้าบีบนวดให้?”
“ใครให้เจ้าออกแรงเสียขนาดนั้นล่ะ บีบจนเนื้อข้าแดงไปหมดแล้ว” เถาชุนอายเกินกว่าจะบอกว่าเกือบถูกเขาบีบจนน้ำตาไหล
“ถ้าออกแรงน้อยไป ก็ไม่ต้องบีบเสียยังดีกว่า ดูสิว่ามือเจ้ายังสั่นอยู่หรือไม่” อูฉางอันว่า
“อู๋เหล่าซาน มารับชามกับตะเกียบที พวกเราจะขึ้นเขาไปตัดไม้แล้ว” มีคนตะโกนเรียก
“มาแล้ว” อูฉางอันขานรับ เขาหันมาพูดว่า “เที่ยวนี้เข้าป่าลืมเอาเหล้างูมาด้วย คืนนี้ข้าจะต้มไข่สองฟองให้เจ้ากลิ้งประคบ”
เถาชุนพยักหน้า เห็นคนอื่น ๆ ยกตะกร้าขึ้นเตรียมไปขุดดิน นางก็ลุกขึ้นเตรียมออกไปบ้าง จะว่าไปก็ไม่ได้ทนเจ็บฟรี พอแรงที่ตึงอยู่ผ่อนคลาย แขนก็ยกขึ้นได้อีก มือก็กำแน่นได้แล้ว
“เสี่ยวเหอเถา เจ้าจะไปไหน? มา ไปกับข้าล้างชามที่ริมแม่น้ำ” อูฉางอันเรียก “ล้างเสร็จแล้วข้าจะพาเจ้าขึ้นเขาไปหาตามไข่นกกับรังไก่ฟ้า”
เดิมทีเสี่ยวเหอเถาคิดจะไปขุดดินกับมารดา พอได้ยินดังนั้นก็ลังเล