เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 55 กล้าจูบข้าหรือไม่ เจ้าหัวทึ่ม
มารดาของเถาชุนมอบเสื้อฝ้ายสะอาดที่มีกลิ่นแดดให้แก่นาง ส่วนเถาชุนก็นำเสื้อคลุมหนังหนูที่ซักจนสะอาดแล้วไปมอบให้
“เสื้อคลุมหนังหนูตัวนี้หนักแค่ห้าจินกว่า ๆ พอ ๆ กับน้ำหนักของงอบใบหนึ่ง เบากว่าเสื้อฟางกันฝนมาก” เถาชุนผูกเสื้อคลุมให้มารดาของเถาชุน มารดาของเถาชุนอายุมากแล้ว ทั้งยังค่อนข้างอ้วน เสื้อคลุมตัวนี้ทำตามรูปร่างของเถาชุน จึงคับไปสักหน่อยสำหรับนาง
“เวลาฝนตกหรือหิมะตก ท่านก็คลุมไว้ จะได้ไม่เปียกผมเปียกหลัง ฤดูหนาวอากาศเย็นก็ยังเอาไว้คลุมขาได้” เถาชุนกล่าว “ที่สำคัญคือมันเบา ท่านสวมแล้วไม่หนัก”
“ให้ข้าหรือ?” มารดาของเถาชุนดีใจ “นี่เป็นเสื้อผ้าชิ้นแรกที่เจ้ามอบให้ข้าเลยนะ”
เถาชุนเห็นรอยยิ้มของนาง พลันรู้สึกเจ็บปวดแทนนางขึ้นมา
“ใช่ ให้ท่านแล้ว ปีหน้าข้าจะทำตัวที่พอดีกับท่านให้ เพิ่มแขนเสื้ออีกสองข้าง แล้วเย็บกระดุมผ้าเรียงเป็นแถวด้วย” เถาชุนรับปาก
“แล้วพ่อของเจ้าล่ะ” มารดาของเถาชุนเตือน
“อืม รอข้ากลับบ้านช่วงปีใหม่ก่อน ข้าจะวัดตัวเขา”
“ข้ารู้อยู่แล้ว เดี๋ยวข้าบอกให้” มารดาของเถาชุนบอกทั้งขนาดตัวของบิดาของเถาชุนและของตนเอง “จำได้หมดหรือยัง?”