เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 52 สามีร้องภรรยาคล้อยตาม ช่วยผีสาวซ่อนหาง
ได้ยินเสียงคนพูดคุยกันด้านนอก เถาชุนก็สะดุ้งโหยง ลุกพรวดขึ้นมาถือชามเดินฉับ ๆ ออกไป “แม่ ช่วยข้ากับพี่หิ้วปลารมควันกลับมาแขวนหน่อย”
“ข้าจะไปแขวนเดี๋ยวนี้” อูฉางซุ่นรับคำ
“เจ้าไปฆ่าไก่เถอะ ข้ากับพี่ชายของนางจะแขวนปลาเอง” มารดาของเถาชุนพูด “ข้าจะได้ดูว่าฝีมือรมควันปลาของเจ้าหนูคนนี้เป็นอย่างไร”
เถาชุนเดินเข้าไปพลางกินไปพลาง “ปลายังรมไม่แห้งก็เก็บใส่ไหหอบเดินทางมาแล้ว กลางคืนตอนพักแรมค่อยเอาออกมารมต่อ อย่างไรก็ยังไม่เสียหรอก”
พอเปิดไห กลิ่นคาวปลาปนกลิ่นควันฟืนก็พวยพุ่งออกมา มารดาของเถาชุนยกมือปิดจมูก แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่ารมปลาได้ไม่เข้าท่าเลย ไม่มีกลิ่นหอมสักนิด
เถาชิงซงหยิบกะละมังมาจากห้องครัว เขาควักปลาออกมาใส่จนหมด ตอนแรกยังสงสัยว่าหนังปลาดำอยู่แล้วหรือถูกควันรมจนดำ พอยกมือขึ้นดูก็เห็นน้ำมันดำมันวาวติดมือ
“ปลาแบบนี้ไม่อร่อย น้ำมันในตัวปลาถูกควันรมออกมาหมดแล้ว พอตากแห้งเอาไปนึ่ง เนื้อก็จะแห้งกระด้าง” เถาชิงซงยกกะละมังเข้าไปในห้องเก็บของ ไม่นานก็หยิบปลารมควันสีเหลืองไหม้ออกมาตัวหนึ่ง “ดูสิ นี่ปลาที่บ้านเรารมไว้ น้ำมันยังอยู่ในเนื้อ พอตากแห้งแล้วเนื้อปลาก็เปลี่ยนสี”
“รอดูเถอะ ปีหน้าข้าก็รมปลาแบบนี้ได้เหมือนกัน” เถาชุนไม่ยอมแพ้ “เจ้าไม่สังเกตหรือว่าปลาที่ข้าหอบกลับมาเจ้าไม่เคยเห็นมาก่อน? เป็นปลาป่าที่จับได้จากแอ่งน้ำลึกในหุบเขา เนื้อนุ่มมาก ตอนเพิ่งตกขึ้นมาใหม่ ๆ เอาไปต้มทั้งที่ยังสด ใส่แค่เกลือก็ไม่คาวแล้ว”