เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 34 หนีเอาตัวรอด พบฝูงลิงกลางเขา
มีบางอย่างปัดผ่านใบหน้า อูฉางอันรู้สึกถึงความเคลื่อนไหวข้างกาย สติค่อย ๆ กลับคืนมา ยังไม่ทันลืมตาก็นึกได้ว่าก่อนนอนเขาพิงโอ่งน้ำที่ผีสาวนอนอยู่ จู่ ๆ เขาก็ผุดลุกขึ้น แต่แขนขาชาจนลุกไม่ขึ้น แถมยังโขกเข้ากับโอ่งใบใหญ่
เถาชุนได้ยินเสียงแล้วยังรู้สึกเจ็บแทน นางลดเสียงถาม “เจ้าละเมอจนสะดุ้งหรือ?”
อูฉางอันโขกจนตาสว่าง พอได้ยินเสียงกรนอยู่ใกล้ ๆ ก็ผ่อนคลายลงทันที เขากุมหัวพิงโอ่งเงียบ ๆ
เถาชุนเข้าใจแล้วว่าเป็นนางทำให้เขาตกใจตื่น แล้วยังทำให้เขากลัวอีก นางแอบหัวเราะในใจ ก่อนจูงสุนัขที่กำลังกระดิกหางเดินไปไกล
ล่วงเข้าครึ่งหลังของยามดึกแล้ว วันที่ 11 เดือน 9 ดวงจันทร์บนฟ้าเริ่มกลมขึ้น แสงจันทร์สว่างใสสาดลงบนภูเขา ใบไม้แห้งเหลืองอร่ามวาวราวแก้วเคลือบ คล้ายหิ่งห้อยตัวใหญ่เท่าฝ่ามือซ้อนกันอยู่
เถาชุนเดินไปใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีพุ่มใบหนาทึบ เรือนยอดแผ่คลุมแสงจันทร์ขาวนวล ใต้ต้นไม้มีเงาดำสนิท นางย่อตัวลงในเงามืดแล้วปลดกางเกง