เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 18 ฝูงหมาป่ามารบกวน ครัวเรือนผู้ดูแลสุสานหน้าใหม่ในภูเขา
“น้ำข้าวยังไม่ได้ยกออกมาหรือ? ข้าไปยกเอง” อูฉางซุ่นลุกขึ้น เขาสูดปากแล้วพูดว่า “ตอนแรกที่กินไม่รู้สึกอะไร พอกินเยอะแล้วเผ็ดเอาเรื่อง”
มือที่เถาชุนยื่นออกไปชะงัก นางนึกในใจว่าแย่แล้ว ความสุขที่ทำอาหารจานอร่อยได้ทำให้นางลืมเรื่องกระเพาะไม่ดีของตัวเองไปเสียสนิท
นางยกฟักทองนึ่งออกมา นี่ต่างหากคืออาหารบำรุงกระเพาะของนาง
“ใครจะดื่มน้ำข้าว?” อูฉางซุ่นยกอ่างใส่น้ำข้าวออกมาตรง ๆ “บนเตายังมีน้ำข้าวอีกสองชาม น้องสาม เป็นของเจ้ากับภรรยาใช่หรือไม่?”
“ของนางกับเสี่ยวเหอเถา เจ้าไปยกออกมาเถอะ” อูฉางอันบอก
เจียงหงอวี้หันไปมองเขา แล้วจงใจถามว่า “นางไหน?”
“ใช่ นางไหน?” เถาชุนถามด้วย
“ท่านอาสะใภ้หรือ?” เสี่ยวเหอเถาเริ่มไม่แน่ใจ
เจียงหงอวี้ตักไข่ตุ๋นให้เด็กแล้วพูดว่า “รีบกินข้าว ผู้ใหญ่คุยกัน เด็กห้ามแทรก”