เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 17 ผัดหนูนาไฟแรง โต้คารม
ตะกร้าใส่ถั่วลิสงถูกคลุมด้วยเสื้อผ้า ข้างในอัดแน่นไปด้วยหนูนาเปื้อนเลือดสิบกว่าตัว พวกมันร้องจี๊ด ๆ ไม่หยุด หนูในโพรงจึงไม่กล้าออกมาอีก
เสียงระเบิดของกระบอกไผ่เงียบลงแล้ว หมาสองตัวค่อย ๆ เข้าใกล้ปากโพรงอย่างกระตือรือร้น พวกมันตะกุยปากโพรงที่มีความเคลื่อนไหวอย่างบ้าคลั่ง พร้อมส่งเสียงขู่คำราม
อูฉางอันผลักเสือดำออกไป เขาก้มตัวลงนั่งยอง ๆ ใช้ส้อมไม้ไผ่แหย่เข้าไปในโพรง พอได้ยินเสียงหนูนาร้องจี๊ด ๆ อยู่ข้างใน เขาก็ฮึกเหิมขึ้นมาทันที จับส้อมไม้ไผ่แทงเข้าไปอย่างแรง เส้นเลือดบนมือปูดขึ้นมา
เสือดำเข้ามาใกล้ มันเห่าใส่โพรง อุ้งเท้าทั้งสองข้างตะกุยดินตรงปากโพรงอย่างรวดเร็ว อูฉางอันกลัวส้อมไม้ไผ่จะจิ้มปากมัน จึงเบี่ยงมือไปเล็กน้อย ช้าลงไปเพียงไม่กี่อึดใจ หนูนาในโพรงก็หนีไปได้
เสือดำร้องหงิง ๆ มันจ้องโพรงที่ถูกรื้อจนเละแล้วหยุดนิ่ง
“ใครให้เจ้ามาวุ่นวายด้วย?” อูฉางอันตบมันทีหนึ่ง “ช่วยอะไรไม่ได้แล้วยังทำเรื่องเสียอีก ไปหาใหม่”
เขาลุกไปหาเถาชุน เห็นนางเลือกโพรงอีกแห่งมากองฟืนก่อไฟ จึงเดินเข้าไปถามว่า “จะระเบิดต่อหรือ? ไผ่หมดแล้ว ข้าจะไปตัดมาอีกมัด”
เถาชุนโบกมือ “ระเบิดไปแล้วรอบหนึ่ง รอบนี้ทำอีกก็ไม่ออกมาแล้ว ข้าจะลองรมควันดู โพรงพวกนี้อาจเชื่อมถึงกัน ข้าจะก่อไฟ เจ้าช่วยดูว่ามีโพรงไหนควันออกมาบ้าง”