เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เป่าอวี้ได้ยินเจี่ยเจิ้งตวาดถาม ร่างกายที่เดิมทียังแกล้งทำเป็นตายอยู่ก็สะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ สั่นสะท้านขึ้นมาคราหนึ่ง เขาหันสายตาไปมองถานชุน น้ำเสียงแผ่วระโหยและเอ่ยตะกุกตะกักว่า
"เป็น... เป็นพี่ใหญ่เซวีย เขา... วันนี้บอกว่าจะเป็นเจ้าภาพเลี้ยง จะต้องไปที่หอฟานโหลวให้ได้ บอกว่าจะพาข้าไปเปิดหูเปิดตาดูโลกกว้างขอรับ"
"...หญิงคณิกาบริสุทธิ์ที่นั่นดีเยี่ยมอย่างยิ่งจริงๆ ตอนที่ซื่อจื่อแห่งจวนจงซุ่นอ๋องซ้อมข้านั้น มีหญิงคณิกาบริสุทธิ์นางหนึ่งยังช่วยปกป้องข้า จนถูกชกไปหมัดหนึ่งด้วยขอรับ!"
"...ไม่รู้ว่าตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้างแล้ว หวังเพียงแต่ว่าพี่สาวผู้นั้นจะไม่ถูกคนเอาความ..."
เมื่อเอ่ยถึงฮวาขุยที่คอยปรนนิบัติตนในวันนี้ ชั่วขณะนั้นเป่าอวี้ดูเหมือนจะลืมความเจ็บปวดตามร่างกายไปเสียสิ้น