เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในห้อง
เจี่ยจิ่งคลายมือที่โอบกอดเป่าไช่ไว้ ประคองจับไหล่อันขาวผุดผ่องของนางให้หันมา ก้มหน้าลงมอง
เห็นเพียงดวงตาดั่งผลซิ่งของเด็กสาวไม่รู้ว่ารื้นไปด้วยหยาดน้ำตาตั้งแต่เมื่อใด หางตาซับสีแดงเรื่อ แต่กลับเม้มริมฝีปากแน่นไม่ยอมส่งเสียง มีเพียงดวงตาดั่งผลซิ่งคู่งามที่ฉ่ำน้ำวาววับคู่นั้นที่ทอดมองพื้นนิ่ง
ท่าทางดั่งดอกสาลี่ต้องสายฝน จุกแน่นจนพูดไม่ออกเช่นนั้น กลับคล้ายคลึงกับท่าทางตามปกติของไต้อวี้อย่างยิ่ง
เจี่ยจิ่งเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "น้องสาวไฉนจึงร้องไห้เสียแล้วเล่า"
หรือว่าอยู่ร่วมกับไต้อวี้มานานเกินไป จึงได้เรียนรู้วิธีนี้มาจากนางกระมัง
ใบหน้างามดั่งหยกขาวของเป่าไช่ผุดผ่องดั่งแสงตะวัน บนใบหน้ายังแต่งแต้มด้วยสีแดงระเรื่อชั้นหนึ่ง สายตาเป็นประกายวาววับดั่งสายน้ำฤดูสารท เอ่ยพึมพำว่า