เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โจวฮองเฮาที่อยู่ด้านข้างเมื่อได้ยินพระราชโองการปากเปล่าของจักรพรรดิเจิ่งเซิ่ง คิ้วเรียวงามก็ขมวดมุ่นเข้าหากันเล็กน้อยจนแทบสังเกตไม่เห็น บนดวงพักตร์อันสง่างามหมดจดผุดรอยกังวลขึ้นมาวูบหนึ่ง
นางลังเลอยู่ชั่วครู่ ในที่สุดก็เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา:
"ฝ่าบาท การปูนบำเหน็จให้จื่อเจี้ยย่อมไม่มีสิ่งใดไม่สมควร เขาเอาชนะพรรคบัวขาวได้อย่างราบคาบ ปกป้องเมืองหลวงรองไว้ได้ ความชอบเช่นนี้ จะปูนบำเหน็จเยี่ยงไรก็ล้วนสมควรทั้งสิ้น เพียงแต่..."
โจวฮองเฮาหยุดไปครู่หนึ่ง ใคร่ครวญเลือกสรรถ้อยคำก่อนจะตรัสต่อช้าๆ "เรื่องนี้ควรหารือกับศาลาว่าการในสักหน่อยหรือไม่เพคะ"
ด้วยผลงานทางทหารของเจี่ยจิ่ง การปูนบำเหน็จย่อมเป็นเรื่องที่ถูกต้องชอบธรรมตามหลักฟ้าดิน
แต่สิ่งที่โอรสสวรรค์พระราชทานให้ในครานี้ ทั้งตำแหน่งลอยและตำแหน่งหน้าที่การงาน จั่วตูอวี้สื่อควบรวมกับเท่อจิ้นกวางลู่ต้าฟู ล้วนเป็นอำนาจและตำแหน่งระดับสูงสุดที่เหล่าขุนนางฝ่ายบุ๋นเฝ้าปรารถนาแต่ไม่อาจเอื้อมถึง
จั่วตูอวี้สื่อกุมอำนาจตรวจสอบไต่สวนขุนนางร้อยขั้น ส่วนเท่อจิ้นกวางลู่ต้าฟูก็เป็นตำแหน่งลอยขั้นสูงสุดของขุนนางฝ่ายบุ๋น