เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ความเมตตาเพียงเท่านี้ของเจ้า สู้พวกขุนนางฝ่ายบุ๋นไม่ได้ และยิ่งไม่มีทางสู้พวกขุนนางเก่าแก่ได้เลย เจ้าเชื่อหรือไม่ พ่อเพิ่งจะก้าวเท้าตายไปข้างหน้า ข้างหลังพวกมันก็สามารถเคี้ยวเจ้าจนไม่เหลือแม้แต่กระดูกแล้ว"
"แม้แต่ตัวพ่อเอง หากมิใช่เพราะหลายปีมานี้มีจื่อเจี้ยปรากฏตัวขึ้นมาช่วยกอบกู้สถานการณ์ไว้ ยามนี้ก็คงกลายเป็นกษัตริย์ผู้สิ้นชาติไปแล้ว!"
เมื่อหวนนึกถึงภาพในความฝันที่เห็นคนในครอบครัวถูกตนเองลงมือสังหารหรือล้มตายด้วยน้ำมือกบฏ และตนเองต้องผูกคอตายบนเขาเหมยซาน จักรพรรดิเจิ่งเซิ่งทรงนิ่งเงียบไปนาน ก่อนจะตรัสด้วยน้ำเสียงแผ่วต่ำอีกครา
"ดังนั้นอย่าได้โทษว่าพ่อใจร้าย หนามบนกิ่งไม้นี้ หากพ่อไม่ช่วยลิดออกให้ วันหน้าเจ้าจะไม่มีปัญญาไปลิดมันได้เอง!"
จูอวิ๋นเปียวร้องไห้จนตัวสั่นเทา ได้แต่เอ่ยซ้ำแล้วซ้ำเล่า