เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันที่ยี่สิบหกเดือนแปด ยามสาย
ไอร้อนของนครเสินจิงจางหายไปจนหมดสิ้นแล้ว ทว่าท้องฟ้ากลับกดต่ำลง มืดครึ้มเป็นสีเทาหม่น ราวกับผืนผ้าสักหลาดหนาหนักที่เปียกชุ่มแขวนอยู่เหนือแนวกำแพงเมือง
สายลมพัดมาจากทางทิศทักษิณ นำพากลิ่นคาวดินโชยมา พัดพาให้ทิวต้นหลิวริมประตูนอกเซวียนอู่เหมินสั่นไหวซ่าๆ
ใบหลิวเริ่มเปลี่ยนเป็นสีเหลืองบ้างแล้ว เพิ่งจะร่วงหล่นลงมาไม่กี่ใบ ก็ถูกทหารที่ยืนเรียงรายตลอดสองฟากถนนเหยียบจมลงไปในโคลน
ลานประหารไช่ซื่อโข่วตั้งอยู่นอกประตูเซวียนอู่เหมิน ห่างจากประตูเมืองไม่ถึงครึ่งลี้
เดิมทีสถานที่แห่งนี้เป็นย่านการค้าที่คึกคักอย่างยิ่ง พ่อค้าวาณิชจากเหนือจรดใต้ต่างมาชุมนุมและแยกย้ายกันที่นี่ หาบเร่ขายผัก ตะกร้าผลไม้ เกวียนขนเสบียงและล่อ ม้า แน่นขนัดไปทั่วทั้งถนนตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง