เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อเจี่ยจิ่งเห็นคนหนึ่งขวยเขินจนก้มหน้าไม่กล้าสบตา อีกคนหนึ่งยืนเหม่อลอยไม่รู้ว่ากำลังคิดสิ่งใดอยู่ ก็ถอนหายใจเบาๆ จากนั้นจึงยื่นมือออกไปอย่างเป็นธรรมชาติ กุมมือนุ่มของไต้อวี้และเป่าไช่ไว้เบาๆ คนละข้าง เอ่ยเสียงทุ้มต่ำ
"พวกเจ้าไม่ต้องคิดมาก และยิ่งไม่ต้องกังวลไป ฮองเฮาทรงมีพระอุปนิสัยอ่อนโยนมีคุณธรรม และทรงมีเหตุผลที่สุด"
"ถึงเวลาเข้าวังก็มีท่านผู้เฒ่าคอยนำทาง พวกเจ้าเพียงคอยตามอยู่ข้างกาย ถึงเวลาคารวะก็คารวะ ถึงเวลาทูลตอบก็ทูลตอบ ต่อให้เห็นแก่หน้าอันน้อยนิดของข้า ฮองเฮาก็ย่อมไม่สร้างความลำบากใจให้พวกเจ้าอย่างแน่นอน วางใจไปเถอะ"
ในยามนี้ไต้อวี้ไม่สนใจความขวยเขินที่ถูกกุมมือพร้อมกับเป่าไช่อีกต่อไปแล้ว นวลแก้มขาวผุดผ่องแดงระเรื่อ ริมฝีปากอิ่มเผยอขึ้นเล็กน้อย ใต้แพขนตางอนงาม ดวงตาดั่งดวงดารากระจ่างใสพลันมีม่านหมอกบางๆ ปกคลุม เอ่ยตัดพ้อเสียงแผ่ว
"พี่สามคนนี้นี่ เรื่องสำคัญถึงเพียงนี้กลับไม่บอกแต่แรก ยังปล่อยให้ข้ากับพี่เป่านั่งคุยเล่นอยู่นานสองนาน!"