เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไต้อวี้เห็นเจี่ยจิ่งไม่เอ่ยคำใด ในใจก็ยิ่งปักใจเชื่อมั่นในสิ่งที่ตนคิด นางมิได้รอให้เขาตอบคำ เพียงส่งเสียง "ฮึ" เบาๆ
เบือนหน้าไปอีกทาง เผยให้เห็นลำคอเรียวระหง ต่างหูมุกเม็ดเท่าเมล็ดข้าวบนติ่งหูแกว่งไหวเบาๆ ตามจังหวะที่นางเชิดหน้าขึ้น ใต้แสงอรุณดูราวกับหยาดน้ำค้างบริสุทธิ์ที่เกาะนิ่งหยดหนึ่ง
"พี่สามนี่คือยอมรับแล้วใช่หรือไม่?"
น้ำเสียงของนางกดต่ำลง ทว่าปลายเสียงกลับคล้ายหางแมวที่เกี่ยวตวัดเบาๆ แฝงความยินดีและภาคภูมิใจราวกับทำตามแผนการสำเร็จ เอ่ยอย่างมีความหมายว่า
"ไม่ว่าจะอย่างไร เมื่อก่อนที่ท่านปฏิบัติต่อข้าเช่นนั้น ไม่ว่าจะเป็นความเวทนาสงสารหรือสิ่งใด ท้ายที่สุดก็ย่อมแตกต่างจากผู้อื่น...!"
พอกล่าวถึงท้ายประโยค นางก็รู้สึกว่าตนเองกล่าวเปิดเผยเกินไปเสียแล้ว จึงรีบหลุบสายตาลง กลืนครึ่งประโยคหลังกลับลงคอไป
ในใจครุ่นคิดว่า
พอยกเหตุผลมาสนับสนุนเช่นนี้แล้ว เช่นนั้นทุกสิ่งทุกอย่างย่อมเป็นพี่สามที่เริ่มมีใจก่อน เรื่องราวหลังจากนั้นจะนับว่าตนไม่สำรวม มุทะลุราวกับแมงเม่าบินเข้ากองไฟ ทั้งส่งถุงหอม ทั้งเอ่ยถามว่าเป็นผู้รู้จักดอกไม้หรือไม่มิได้แล้ว!
เป็นเพราะในใจเขามีข้าอยู่เช่นกัน มิใช่ข้าคิดไปเองฝ่ายเดียวแล้วไปพัวพันกับเขาเสียหน่อย
เจี่ยจิ่งมองนางอย่างเรียบเฉย แววตาตื่นตะลึงเมื่อครู่สลายไปแล้ว มีเพียงก้นบึ้งของดวงตาที่ยังคงไว้ซึ่งความสงบนิ่งอันอบอุ่น