เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"พอได้แล้ว!"
ภายในห้องโถงใหญ่แห่งจวนหนานอันจวิ้นหวัง ขณะที่ทุกคนกำลังส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่นั้น พลันได้ยินหนานอันจวิ้นหวังที่มีสีหน้าเปลี่ยนไปมาหลายคราตวาดลั่นเสียงทุ้มต่ำ
จากนั้น เขาก็สูดหายใจเข้าลึก สายตากวาดมองผู้คนรอบด้าน กล่าวเสียงขรึมว่า
"จะสู้ตายอะไรกัน?! จะเอาอะไรไปสู้ตายกับเขา? คิดว่ากองทัพใหญ่สิบแปดหมื่นนายในกองพลสิบสองค่ายเป็นของประดับไว้ดูเล่นหรืออย่างไร?"
พูดพันคำหมื่นคำ หนานอันจวิ้นหวังก็จำต้องยอมรับความจริงข้อหนึ่ง นั่นคือเจี่ยจิ่งที่มีอำนาจทหารของกองพลสิบสองค่ายอยู่ในมือนั้นมิใช่คนที่รับมือได้ง่ายเลย!
เฉินรุ่ยเหวินมีสีหน้าคับแค้น กล่าวด้วยความโกรธว่า
"ท่านอ๋อง! นี่มิใช่พวกเราอยากจะหาเรื่องมัน แต่มันไม่ยอมเหลือทางรอดให้พวกเรา! ลำพังเพียงแค่การตรวจสอบที่ดินทหารยังพอทำเนา"