เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่อวาจาแทงใจดำของจักรพรรดิเจิ่งเซิ่งระเบิดขึ้นในท้องพระโรงใหญ่ เสียงก้องสะท้อนไปมาระหว่างเสาคาน ทั่วทั้งตำหนักพลันเงียบสงัดไร้สรรพเสียง ราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งบีบคอเอาไว้
หลังจากผ่านไปสามช่วงลมหายใจ บนแผ่นอิฐทองคำก็มีเสียงเสียดสีของชุดขุนนางกับพื้นดังขึ้นสวบสาบ...
หนึ่งคน สองคน สามคน ประดุจรวงข้าวสาลีที่ถูกลมพัดล้ม ก้มกราบลงไปเป็นแถวๆ
เพียงชั่วพริบตา ขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ทั่วทั้งท้องพระโรงก็คุกเข่าลงไปมืดฟ้ามัวดิน ทอดยาวตั้งแต่ใต้บันไดพระแท่นตันปี้ไปจนถึงนอกประตูตำหนัก ดั่งทุ่งข้าวสาลีที่ถูกพายุฝนกดทับจนโค้งงอ
เหล่าเสนาบดีแห่งศาลาว่าการเก๋อที่คุกเข่าอยู่แถวหน้าต่างเหยียดหลังตรงแข็งทื่อ หน้าผากแทบจะแนบชิดกับแผ่นอิฐทองคำ นิ้วมือในแขนเสื้อกำแน่นจนซีดขาว
ขุนนางในแถวหลังยิ่งไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง ด้านหลังชุดขุนนางของบางคนถึงกับเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนเป็นคราบสีคล้ำ
"ขอฝ่าบาทโปรดระงับพระพิโรธ กระหม่อมในฐานะหัวหน้าคณะเสนาบดีแห่งศาลาว่าการเก๋อ ปฏิบัติหน้าที่อย่างโง่เขลา จัดการเรื่องราวไม่ทันท่วงที ไม่อาจสังเกตเห็นคนชั่วและแยกแยะคนทรยศ จนก่อให้เกิดภัยพิบัตินี้ขึ้นมา ขอฝ่าบาทโปรดลงทัณฑ์กระหม่อมด้วยเถิดพ่ะย่ะค่ะ!"