เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เจี่ยหมู่อ้าปาก คิดอยากจะกล่าวสิ่งใดอีก แต่สุดท้ายก็กลายเป็นเพียงเสียงทอดถอนใจยาวอย่างหม่นหมอง
ยามนี้หวังฟูเหรินถูกหยวนชุนประคองให้กลับมานั่งลงอีกครั้ง นางถูกเจี่ยเจิ้งบริภาษสั่งสอนจนร่างสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดขาว เม้มริมฝีปากแน่น น้ำตาแห่งความขมขื่นไหลรินไม่ขาดสาย ไม่เอ่ยวาจาแม้แต่คำเดียว
ทว่าลูกประคำที่ซ่อนอยู่ใต้แขนเสื้อแทบจะถูกบีบจนแตกละเอียด ในใจรู้สึกเพียงความอัปยศอดสู ไม่ยอมจำนน และคับแค้นใจเป็นที่สุด
แท้จริงแล้วตนเองมีความผิดร้ายแรงอันใด ถึงต้องถูกหยามเกียรติซ้ำแล้วซ้ำเล่ากลางห้องโถงถึงเพียงนี้!
จูซื่อที่นั่งอยู่อีกด้านหนึ่งสีหน้าแปรเปลี่ยนไม่หยุด ใบหน้าแดงก่ำ หวังฟูเหรินจะถูกตบตีหรือไม่ ความจริงแล้วนางมิได้ใส่ใจเท่าใดนัก!
แต่เรื่องที่เจี่ยเจิ้งบอกว่าหลี่เกอเอ๋อร์บ้านตนเทียบไม่ได้แม้กระทั่งเจี่ยเป่าอวี้ ในใจนางกลับไม่ยอมรับเป็นหมื่นเท่าพันทวี!
เพียงแค่สภาพเด็กอ้วนดำอย่างเจี่ยเป่าอวี้ มีหน้าอันใดมาเปรียบเทียบกับหลี่เกอเอ๋อร์บ้านนาง!