กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แสงอาทิตย์ยามพลบค่ำทอดเฉียงลงบนถนนหินเขียว ย้อมอิฐสีเทาให้กลายเป็นชั้นขี้เถ้าสีแดงเข้ม
บนท้องถนนของนครเสินจิงแลดูเวิ้งว้างว่างเปล่า นอกจากคนเดินเท้าที่รีบเร่งเดินผ่านไปมาเป็นครั้งคราวแล้ว แทบไม่มีผู้คนสัญจรเรื่อยเปื่อย
บานประตูร้านรวงทั้งสองฝั่งปิดลงไปแล้วเป็นส่วนใหญ่ มีเพียงร้านอาหารไม่กี่แห่งที่ยังคงแง้มประตูไว้ เผยให้เห็นแสงตะเกียงสีเหลืองสลัว
เกี้ยวของจางถิงอวี้ค่อยๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้าๆ ภายใต้การคุ้มกันขององครักษ์สำนักหวงเฉิงซือกว่าสามสิบนาย ฝีเท้าเป็นระเบียบพร้อมเพรียง ฝักดาบที่ข้างเอวกระทบกันเบาๆ เกิดเป็นเสียงโลหะเสียดสีแผ่วกระชั้น
องครักษ์สำนักหวงเฉิงซือหนุ่มผู้หนึ่งกวาดสายตามองซ้ายขวาครู่หนึ่ง ก่อนจะอดไม่ได้ที่จะกดเสียงต่ำเอ่ยว่า