เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"เจ้าพูดจาเหลวไหล! การที่เหล่าขุนนางไปคุกเข่าบีบบังคับราชสำนัก ก็เป็นความจงรักภักดีต่อบ้านเมืองที่กระจ่างแจ้งดั่งตะวันจันทรา!"
"...อีกทั้งเจ้าก็เอาแต่อ้าปากหุบปากเอ่ยถึงแต่นโยบายใหม่ นโยบายใหม่ ต่อให้นโยบายใหม่จะดีเลิศปานใด หากสูญเสียจิตใจของผู้คนไปแล้วจะมีประโยชน์อันใดเล่า?"
"ผืนแผ่นดินและบ้านเมืองต้าฮั่นของพวกเรา ก็เพราะถูกขุนนางกังฉินทรราชผู้เหี้ยมโหดอย่างเจ้า กงติ่งจือ และเจี่ยจิ่ง ทำให้สูญเสียจิตใจของผู้คนจนหมดสิ้น"
"การที่ชนชั้นสูงและบัณฑิตไม่ต้องรับเกณฑ์แรงงาน ไม่ต้องเสียภาษีเสบียง คือกฎเกณฑ์บรรพชนที่สืบทอดกันมานับพันปี แต่นโยบายใหม่กลับฝืนกระทำสวนทาง จนทำให้ชนชั้นสูงและบัณฑิตทั่วหล้าเกิดเสียงก่นด่าระงม จิตใจผู้คนหวาดผวา ราชสำนักปั่นป่วนวุ่นวาย"
"องค์ปราชญ์กล่าวไว้ว่า ราษฎรสำคัญที่สุด บ้านเมืองสำคัญรองลงมา กษัตริย์สำคัญน้อยที่สุด บัณฑิตคือผู้นำของสี่ชนชั้น หากปราศจากการสนับสนุนจากชนชั้นสูงและบัณฑิตทั่วหล้า ผืนแผ่นดินและบ้านเมืองต้าฮั่นของพวกเราจะมั่นคงได้อย่างไร!"
"เหล่าขุนนางถวายฎีกาทัดทานให้ยกเลิกนโยบายใหม่ ล้วนทำเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องของการบริหารราชการแผ่นดินอย่างสิ้นเชิง มีสิ่งใดไม่ถูกต้องหรือ?" ข่งอิ่งเอ่ยโต้แย้งเสียงดัง!
"พูดได้ดี พวกเราล้วนคำนึงถึงผืนแผ่นดินและบ้านเมืองต้าฮั่นทั้งสิ้น!"
"ถูกแล้ว! การบีบบังคับราชสำนักก็เป็นความภักดีอันบริสุทธิ์เช่นกัน!"