เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เหลียวตง เมืองเซิ่งจิง ซึ่งอยู่ห่างออกไปจากเจ้อเจียงนับพันลี้
ยามนี้ย่างเข้าสู่ฤดูหนาวแล้ว อุณหภูมิค่อยๆ ลดต่ำลง แมกไม้บนที่ราบกว้างใหญ่ไพศาลนอกเมืองเซิ่งจิงต่างผลัดใบร่วงโรย เต็มไปด้วยทัศนียภาพอันรกร้างและหนาวเหน็บเสียดกระดูก
ในเวลานี้ ตรงกับช่วงรุ่งสางที่ฟ้ายังไม่สว่างดี ต้นหลิวใหญ่หน้าพระที่นั่งในวังหลวงเมืองเซิ่งจิงไหวเอนไปตามลมหนาวอันเยือกเย็น
โคมไฟบนหอรบเหนือประตูเมืองถูกทหารองครักษ์วังหลวงผู้สวมหมวกสักหลาดคนหนึ่งปลดลงมา แล้วเป่าดับแสงไฟ
ภายในตำหนักบรรทม
บนแท่นบรรทมที่มีม่านบังตาทอดตัวลงมา พลันมีเสียงตะโกนแหบชราดังก้องขึ้น
"ถีเอ๋อร์ ไม่...ไม่..."
คังซีผู้อายุเกือบหกสิบชันษาผุดลุกขึ้นจากเตียงอย่างกะทันหัน ผ้าห่มแพรปักลวดลายดอกไห่ถังสีแดงสดเลื่อนหลุดจากลำคอลงมาค้างที่หน้าอก หน้าผากชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อไคล หอบหายใจอย่างเหนื่อยหอบ
พระสนมอี๋เฟย สกุลกัวลั่วหลัวที่อยู่ข้างกายตกใจตื่นขึ้นมาตามกัน แขนขาวผ่องดุจรากบัวยันหมอนเอาไว้ หัวไหล่กลมกลึงขาวเนียนดุจหิมะเผยออกมาสัมผัสอากาศอันเย็นเฉียบ
ใบหน้าที่งดงามดั่งดอกไห่ถังแม้อายุจะเฉียดสี่สิบปีแล้วแฝงความตระหนกตกใจ นางมองใบหน้าของคังซีที่ชราภาพลงอย่างรวดเร็วในช่วงสองปีที่ผ่านมา พลางเอ่ยถามว่า