เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เมื่ออิ้นถีและมัตสึอุระ โมริโนบุสิ้นชีพลงติดต่อกัน โจรสลัดวาโกะและโจรสลัดทะเลต่างแตกพ่ายหนีเตลิดไปทั่วทุกสารทิศ ไร้ซึ่งใจจะสู้รบอีกต่อไป
ในทางกลับกัน ทัพเรือต้าฮั่นยิ่งรบยิ่งฮึกเหิม บนใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดีและความคลั่งไคล้
เจี่ยจิ่งยืนอยู่บนเรือบัญชาการล่องตรวจการณ์เหนือน่านน้ำไต้ฉวีหยาง ทุกหนแห่งที่ผ่านไป เรือรบของฝ่ายศัตรูต่างทยอยยอมจำนน ผู้ใดที่หวังพึ่งโชคคิดหลบหนี ก็ถูกคันศรป้าหวังของเจี่ยจิ่งยิงสังหารแหลกเป็นผุยผงอย่างไร้ความปรานี!
ชั่วพริบตาเดียว ผืนทะเลสีครามที่กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นก็เต็มไปด้วยเศษไม้แตกหักและซากศพ กลยุทธ์การรบทางเรือและความช่ำชองทางน้ำที่เหล่าโจรสลัดทะเลและโจรสลัดวาโกะภาคภูมิใจนักหนา ยามนี้ทำได้เพียงทำให้พวกเขากอดเศษไม้คร่ำครวญอยู่กลางทะเล หรือไม่ก็มัดตัวเองไว้บนดาดฟ้าเรือ รอคอยการพิพากษาจากชะตากรรมเท่านั้น
สงครามมักโหดเหี้ยมไร้ปรานีเช่นนี้เสมอมา!
เบื้องหน้าเปลวเพลิงสงครามอันบ้าคลั่ง และเบื้องหน้าพลังยุทธ์อันเด็ดขาด ความหวังลมๆ แล้งๆ ทั้งหมดของเหล่าโจรสลัดวาโกะและโจรสลัดทะเลก่อนหน้านี้ล้วนเปรียบดั่งฟองสบู่ใต้แสงตะวัน ที่แตกสลายอย่างรวดเร็ว ไม่มีโอกาสให้พลิกแพลงหรือขัดขืนได้แม้แต่น้อย
ครั้นกุมชัยชนะไว้ได้อย่างเด็ดขาดแล้ว เจี่ยจิ่งก็ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ตรงกลางดาดฟ้าเรือบัญชาการ มิได้ลงมือร่วมศึกต่อ