กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 151 มัวอึ้งอะไรอยู่ กินปลาซะ
“หึ...”
จู้จินเซียวแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ
ก้อนหินก้อนใหญ่ที่กดทับอยู่ในใจจนทำให้เธอหายใจไม่ออกมาตลอดนั้น ในวินาทีนี้แม้จะไม่ได้แตกละเอียดจนหมดสิ้น แต่ก็เกิดรอยร้าวขึ้นจนมีแสงสว่างลอดผ่านเข้ามา
ยังไม่ตาย
ยัยเด็กบ้านี่ไม่เพียงแต่ไม่ตาย ยังมีแรงมาพูดจาประชดประชันอยู่ที่นี่อีก
“พี่สาว?” เสิ่นซื่อรับรู้ถึงการเปลี่ยนแปลงทางอารมณ์ของจู้จินเซียวได้อย่างเฉียบคม เขาเก็บไอสังหารลงเล็กน้อย แล้วมองเธอด้วยความสงสัย “คุณ... ร้องไห้เหรอ?”
“ร้องไห้กับผีน่ะสิ” จู้จินเซียวสูดจมูก พลางพับแผ่นกระดาษเก็บอย่างระมัดระวังแล้วใส่ไว้ในกระเป๋าอกเสื้อรบ “โดนพริกในซุปปลานี่สำลักต่างหาก”