เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เรือหยวนลี่แล่นอยู่อย่างราบรื่นบนเส้นทางขากลับ บรรยากาศภายในห้องโดยสารเต็มไปด้วยความผ่อนคลาย
ระหว่างพูดคุยกัน ศาสตราจารย์หลี่อดไม่ได้ที่จะถามคำถามที่วนเวียนอยู่ในหัวจนเกือบเอาชีวิตมาทิ้งกลางทะเล...
“สหายน้อยฟาง ไอ้เจ้าฉลามครีบหลังเหมือนหนามหนาที่มีรูปร่างใหญ่โตมโหฬารที่เธอเคยตกได้ในการไลฟ์สดครั้งก่อน กับเจ้าปลาริบบิ้นจักรพรรดิมารตัวนั้น... ตอนนี้พวกมันเป็นยังไงบ้าง?”
“ปล่อยคืนสู่ธรรมชาติไปแล้วเหรอ? หรือว่า...”
น้ำเสียงของศาสตราจารย์หลี่แฝงด้วยความคาดหวังอย่างระมัดระวังและความคลั่งไคล้ทางวิชาการที่ปิดไม่มิด
เจเรมีเองก็รีบเงี่ยหูฟังทันที แม้แต่หลี่ไป๋เซินที่นั่งเงียบอยู่ด้านข้างก็หันสายตามองมาที่ฟางหยวนเช่นกัน
เมื่อฟางหยวนได้ยินดังนั้น จึงยิ้มออกมาแล้วตอบด้วยน้ำเสียงปกติ: “อ้อ พวกมันน่ะเหรอ ไม่ได้ปล่อยไปหรอกครับ ผมเอาพวกมันกลับมาไว้ที่พิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำของผม ตอนนี้พวกมันยังสบายดี ถือเป็นสุดยอดปลาประจำพิพิธภัณฑ์สัตว์น้ำแดนห้วงลึกของเราเลยครับ”
ฟางหยวนพูดออกมาอย่างเรียบง่าย ราวกับกำลังพูดถึงปลาทะเลทั่วไปที่ตกได้ในวันนี้
อย่างไรก็ตาม