เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ค่อย ๆ กิน ไม่ต้องรีบ ของมีพอ”
เมื่อเห็นว่าสองในสามคนกำลังกินอย่างหิวกระหาย ฟางหยวนจึงเอ่ยขึ้นที่ด้านข้าง จากนั้นก็ชวนคุยเพื่อถามไถ่ว่าได้รับบาดเจ็บตรงไหนบ้างหรือไม่
โชคยังดี
นอกจากภาวะขาดสารอาหารเล็กน้อย ร่างกายขาดน้ำ และมีรอยถลอกหรือรอยไหม้จากแดดบ้าง ก็ไม่มีอันตรายร้ายแรงใด ๆ ซึ่งนับว่าเป็นโชคในความโชคร้าย
เมื่อทั้งสามคนเริ่มมีอาหารตกถึงท้อง ใบหน้าเริ่มกลับมามีเลือดฝาด และจิตใจเริ่มกระปรี้กระเปร่าขึ้น ศาสตราจารย์หลี่จึงวางแก้วน้ำลง ถอนหายใจยาวพลางมองฟางหยวนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวาดหวั่นและซาบซึ้งใจ:
“สหายน้อยฟาง ครั้งนี้ต้องขอบคุณเธอจริง ๆ ไม่อย่างนั้น... พวกเราคงไม่รู้ว่าจะต้องลอยเคว้งอยู่กลางทะเลแบบนี้ไปอีกนานเท่าไหร่!”
น้ำเสียงของศาสตราจารย์หลี่เต็มไปด้วยความรู้สึกนึกคิด เมื่อนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาหนึ่งเดือนที่ต้องดิ้นรนอยู่ในความสิ้นหวัง เขาก็ยังคงรู้สึกหวาดหวั่นไม่หาย
เจเรมีรีบกลืนอาหารในปากลงคอแล้วพูดแทรกขึ้นมาอย่างตื่นเต้น: