เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บนทางกลับหมู่บ้าน
ฟางหยวนเดินนำ พ่อฟางเดินตาม
พ่อฟางมองแผ่นหลังที่สูงกว่าตัวเองครึ่งหัวตรงหน้า ใบหน้าที่ค่อนข้างมึนเมานั้นมีความลังเลแฝงอยู่บ้าง ลมยามค่ำคืนพัดกลิ่นเหล้าให้จางไปบ้าง แต่ไม่อาจพัดพาความสงสัยในใจเขาออกไปได้
เมื่อเห็นว่าใกล้ถึงบ้านมากขึ้น พ่อฟางก็อดใจไม่ไหว เดินเร็วขึ้นสองก้าวเพื่อย่นระยะห่าง
“ลูกชาย ฟาร์มป่าตงหู่ที่ลูกจะเช่าน่ะ เอาจริงเหรอ? นั่นไม่ใช่จำนวนเงินน้อยๆ เลยนะ!” เสียงของพ่อฟางแฝงความเร่งร้อน มันชัดเจนมากบนถนนในหมู่บ้านที่เงียบสงบ
ทันทีที่พ่อฟางถามคำถามนี้ออกมา ฟางหยวนที่เดินอยู่ข้างหน้าก็ชะงักฝีเท้า พอหันหลังกลับไปเล็กน้อย เมื่อสบเข้ากับสายตาที่เต็มไปด้วยความกังวลและคาดหวังของพ่อ เขาก็ฉีกยิ้ม: “จริงครับพ่อ ตัดสินใจแล้ว”
“พูดตามตรงกับพ่อเลยนะ ที่ดินฟาร์มป่าตงหู่นั่นผมคิดมานานแล้ว เรื่องรีสอร์ตผมก็คำนวณมานานพอสมควร ไม่ใช่แค่เรื่องวู่วามตอนเมาบนโต๊ะเหล้าหรอกครับ!”
น้ำเสียงของฟางหยวนหนักแน่น สายตาแจ่มใส ไม่มีความเมาแม้แต่น้อย
เขาชะลอฝีเท้าลง เดินไปข้างๆ พ่อแล้วอธิบายต่อ: “ป่าผืนนั้นที่ตั้งอาจจะห่างไกล แต่ถ้าจะใช้สร้างรีสอร์ตกลับเป็นข้อได้เปรียบ เงื่อนไขพื้นฐานน่ะหาได้ยากครับ”
“อีกอย่าง... เรื่องค่าเช่า ป่าผืนนี้ทำเอาตำแหน่งนายกเทศมนตรีผ่านไปหลายคน นายกเทศมนตรีคนใหม่แต่ละสมัยที่มาที่นี่ต่างก็ต้องกุมขมับ พวกเขาแทบจะรอให้มีคนมารับช่วงต่อ ดังนั้นค่าเช่าไม่มีทางแพงแน่นอน!”