เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในสำนักงาน
ฟางเจี้ยนเซ่อมีท่าทางยังไม่เต็มอิ่ม เขาชี้ไปที่ภาพความคึกคักนอกหน้าต่างแล้วพูดต่อ:
“คนยิ่งเยอะขึ้นเรื่อยๆ อาศัยแค่ร้านอาหารเล็กๆ ของกังจื่อจะไปพออะไร? ในเมื่อนักท่องเที่ยวมีความต้องการ พวกเราก็ต้องคิดหาวิธีตอบสนองสิ! ฉันเห็นว่ายังมีห้องแถวว่างอยู่อีกตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ? เลยปรึกษากับพ่อเธอแล้ว ตัดสินใจปล่อยเช่าในราคาถูกซะเลย! แล้วก็พื้นที่ว่างตรงหน้าประตูอีก แบ่งพื้นที่ออกมาหน่อย ให้คนในหมู่บ้านกับคนที่อยู่ใกล้เคียงที่อยากหารายได้เสริมมาตั้งแผงลอย ขายของกินเล่น ของฝาก หรือของเล็กๆ น้อยๆ แล้วเก็บค่าจัดการความสะอาดนิดหน่อย ไม่ใช่เหรอ? สุดท้ายก็กลายเป็นภาพที่เธอเห็นอยู่นี่แหละ!”
พูดถึงตรงนี้ ฟางเจี้ยนเซ่อหยุดชะงัก แล้วมองฟางหยวนด้วยสายตาที่มีความหมายลึกซึ้ง:
“แต่เธอวางใจได้เลยนะหลานชาย ที่ดินนี้เป็นของเธอ ค่าเช่าห้องแถว ค่าเช่าแผงลอย ทั้งหมดล้วนปรึกษากับพ่อแม่เธอแล้วถึงกำหนดราคา เงินเข้าบัญชีเธอครบทุกบาททุกสตางค์ไม่มีขาด หมู่บ้านเก็บแค่ค่าจัดการเป็นพิธี เพื่อรักษาความเป็นระเบียบและความสะอาดเท่านั้น”
พอได้ยินคำว่าเงินเข้าบัญชีเธอครบทุกบาททุกสตางค์ หัวใจของฟางหยวนก็กระตุกวูบ ราวกับมีสายฟ้าฟาดลงมากลางความสับสนที่มีมาก่อนหน้านี้
ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง