เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
กาลเวลาผ่านไป หลังจากชิงเหอถูกเซียวสิงอวิ๋นซ้อมบนเรือ เธอก็กลับไปยังเขาจงหนาน ฝึกฝนอย่างหนักสิบปี วิทยายุทธ์เพิ่มขึ้นมาก
ในช่วงเวลานี้ เธอกินยาลูกกลอนที่หล่อจากเกล็ดเจียวหลงหนึ่งเม็ด และยังเรียนวิชาเวทเหนือมนุษย์หลายแขนงจากคุณซือหม่า รู้สึกว่าตัวเองเก่งอีกครั้ง
“ถ้าไม่แก้แค้นครั้งนี้ ข้าคิดไม่ตก ข้าใจไม่สงบ!”
พูดจบ เธอก็ฟาดฝ่ามือแตกโต๊ะหินตรงหน้าจนแหลก ออกจากเขาจงหนาน มุ่งไปเกาะจันทร์
หลายวันต่อมา ชิงเหอขับเรือยอชต์ยาวสิบกว่าเมตรมาถึงใกล้เกาะจันทร์
ตอนนั้นพระจันทร์เต็มดวงกลางฟ้า เกาะจันทร์ที่อยู่ห่างออกไปหลายลี้ ใต้แสงจันทร์มีหมอกขาวลอยอ้อยอิ่ง ราวกับภูเขาวิเศษกลางทะเล บรรยากาศชวนฝันอย่างยิ่ง
เธอสืบถามไว้ชัดเจนแล้วว่าครอบครัวเซียวสิงอวิ๋นอาศัยอยู่บนเกาะนี้
เรือยอชต์หยุดอยู่ห่างเกาะจันทร์ประมาณสามลี้ เธอกระโดดลงจากหัวเรือ ถึงกับเหยียบคลื่นเดิน ก้าวเดียวสิบกว่าเมตร ราวกับปีศาจทะเล ในพริบตาเดียวก็ถึงขอบเกาะจันทร์
ทั้งที่เลยสี่ทุ่มไปแล้ว กลับมีเด็กกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นสนุกอยู่ที่ชายทะเล ในกลุ่มเด็กเหล่านี้ โตที่สุดก็ไม่เกินแปดเก้าขวบ เล็กที่สุดมีเพียงสามสี่ขวบ
“พ่อแม่เด็กพวกนี้ช่างใจใหญ่จริง ๆ ดึกดื่นป่านนี้กลับปล่อยให้พวกเขาลงไปเล่นในทะเล ถ้าเกิดเหตุร้ายแรงขึ้นมา ค่อยมาเสียใจก็สายไปแล้ว”