เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตั้งแต่เซียวสิงอวิ๋นจัดงานแต่งใหญ่ที่เกาะจันทร์ ในพริบตาเดียวก็ผ่านไปแล้ว 5 ปี
ช่วงนี้เหล่าลิ่วกำลังกลุ้มใจอยู่บ้าง เที่ยงคืนกว่าแล้วก็ยังไม่นอน
เขาย้ายมาประจำสถานีตำรวจท้องที่ท่าเรือซาผู่ได้ 2 ปีแล้ว ตำแหน่งคือรองหัวหน้าสถานีตำรวจท้องที่ แต่ช่วงนี้หัวหน้าสถานีถึงวัยเกษียณแล้ว หลายคนต่างจับตามองตำแหน่งนี้
ใครจะไม่อยากก้าวหน้าล่ะ? เขาก็เหมือนกัน!
แต่การสนับสนุนจากทางบ้านที่มีให้เขาก็ถึงขีดจำกัดแล้ว ถ้าอยากได้ตำแหน่งนี้ ต่อให้ทางบ้านเอาทรัพยากรเส้นสายทั้งหมดออกมา โอกาสชนะก็คงมีแค่ 30 เปอร์เซ็นต์
ต้นทุนสูงเกินไป แต่โอกาสชนะน้อยเกินไป นี่แหละคือเหตุผลที่เขาลังเล
ตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็ดังขึ้น เป็นเซียวสิงอวิ๋นโทรมา
“เหล่าลิ่ว ข้อมูลตัวตนของเบอร์โทรพวกนั้นตรวจสอบได้หรือยัง?”
“พี่ จะรอให้ผมไปทำงานพรุ่งนี้ไม่ได้หรือไง? ถ้าวันนี้ผมไม่นอนไม่หลับ ป่านนี้ผมหลับไปนานแล้ว พี่มากวนฝันชาวบ้าน ไม่กลัวฟ้าผ่าเหรอ?”
“นอนอะไรของนาย รีบตรวจสิ ฉันรีบใช้ คราวหน้าฉันเลี้ยงข้าวนาย”