กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่สองร้อยแปดสิบสี่ ถือเสียว่าเป็นค่าคุ้มครองก็แล้วกัน
เรือโหยวหลงมาถึงท่าเรือซาผู่ พ่อค้าปลากรูกันเข้ามาพร้อมกัน ทุกคนเริ่มขายปลา
เซียวสิงอวิ๋นขายได้สองหมื่นสอง จ้าวอิงอิงขายได้สองหมื่นหก ส่วนหวังเจ๋อ ต้าจวินและคนอื่น ๆ ขายได้แค่ห้าพันถึงหกพันหยวน
หักต้นทุนแล้ว คนกลุ่มนี้แทบไม่เหลือกำไร นอกจากบ่นด่าไปตามเรื่องก็ไม่มีอะไรจะพูด
ต้าจวินพูดว่า “เอ้อร์เป่า พรุ่งนี้พี่กับพี่สะใภ้ของแกไม่ไปตกปลาแล้ว สองสามวันมานี้เหนื่อยเกินไป อยากพักอยู่บ้านสักสองสามวัน”
หวังเจ๋อเองก็พูดว่า “เรือของฉันใกล้ซ่อมเสร็จแล้ว จะไม่ขึ้นเรือของนายแล้ว ฉันคิดว่าฉันเหมาะกับการตกปลาใกล้ชายฝั่งมากกว่า”