เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
วันรุ่งขึ้น ทุกคนพบว่าจ้าวอิงอิงงดงามสดใสราวกับมีหยดน้ำเกาะ ราวกับดอกกุหลาบที่เพิ่งได้น้ำรด หน้าตายิ่งดูดีขึ้นไปอีกขั้น
แต่พวกเขาตกปลากันบนดาดฟ้าเรือทั้งคืน ไม่มีใครกลับเข้าห้องเรือไปพักผ่อน เลยไม่ได้ยินเสียงอะไรแปลก ๆ
เพียงแต่ในใจแอบสงสัย ชายตามองเซียวสิงอวิ๋นกับจ้าวอิงอิงเป็นระยะ รู้สึกยังไงก็แปลก ๆ ระหว่างสองคนนี้
“ปลาที่จับได้เมื่อคืนเป็นไงบ้าง?” เซียวสิงอวิ๋นบิดขี้เกียจ ถามอย่างไม่ใส่ใจ
ทุกคนตอบกันเจื้อยแจ้ว
“ไม่ค่อยดี มองเห็นปลาบนเครื่องค้นหาฝูงปลา แต่ปลากินเหยื่อไม่ค่อยดี ได้แค่ปลาไม่ใหญ่ไม่เล็กหกเจ็ดตัว”
“ได้ปลาเก๋าแดงตัวสองจินกว่าตัวเดียว ที่เหลือเป็นปลาเบ็ดเตล็ดที่ขายไม่ได้ราคา”
“ปวดหัวจริง ๆ โทษก็แต่เรืออวนลากพวกนั้น ทำเอาปลากลัวจนไม่ยอมกินเบ็ด”
แต่สภาพจิตใจของพวกเขายังพอไหว เพราะเรือตกปลาลำอื่น ๆ รอบข้างก็มีปลาที่จับได้ไม่มากเหมือนกัน
พอทุกคนไม่มีปลาที่จับได้ ใจก็รู้สึกสมดุลขึ้น