กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ท่ามกลางเสียงบ่นด่าของนักตกปลาข้าง ๆ เซียวสิงอวิ๋นตะโกนลาหลัวต้าห่ายเสียงหนึ่ง ถือว่าเป็นการบอกลา แล้วค่อย ๆ ขับเรือกลับ
ตอนขับเรือ เซียวสิงอวิ๋นเรียกซ่งอันฉีที่กำลังล้างหน้าล้างตาแต่งตัวอยู่มาหา
“มื้อเช้ายกให้เธอจัดการแล้วนะ ปลาตัวอื่นไม่ต้อง เอาตัวที่เล็กที่สุดในบรรดาปลาทูน่าตาโตที่ผมตกขึ้นมาทำเถอะ ตัวนั้นสักหกเจ็ดสิบจิน น่าจะพอทั้งมื้อเช้าและมื้อกลางวันของเรา”
ซ่งอันฉีตกใจ “หา? ปลาทูน่าตาโตในตลาดจินละกว่าร้อยหยวน ต่อให้พ่อค้าปลาที่ท่าเรือเข้าซื้อกิจการก็ให้ถึง 90 ถึง 100 หยวน กินแบบนี้ไม่หรูเกินไปหน่อยเหรอคะ แถมปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ เราก็กินไม่หมดด้วย!”