บทที่ 240

บทที่ 240

หลังจากที่จวินหลีหยวนเห็นว่าชิงเยว่ไม่ได้เป็นอะไร เขาก็เดินมุ่งหน้าออกไปด้านนอกทันที แถมยังให้ความรู้สึกที่ร้อนรนอยู่ไม่น้อย เวลานี้เขาตั้งใจจะออกไปตามหาเย่เสี่ยวเสี่ยว ในเมื่อคำสัญญาของเขาเสร็จสิ้นลงแล้ว ย่อมต้องทำตามที่คิดไว้ตั้งแต่แรก นั่นคือการติดตามอยู่ข้างกายเย่เสี่ยวเสี่ยว

ทว่าเมื่อเขาเดินออกไปได้ไม่ทันไร ศีรษะของเขาก็ปวดแปล๊บขึ้นมาอย่างกะทันหัน บีบคั้นจนเขาต้องหยุดฝีเท้าลงอย่างช่วยไม่ได้ ทว่าหลังจากที่จวินหลีหยวนชะงักไปครู่หนึ่ง เขาก็กัดฟันอดทนต่ออาการปวดศีรษะที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับกวาดสายตามองหาร่างของเย่เสี่ยวเสี่ยวไปรอบบริเวณ

สถานที่แห่งนี้เดิมทีก็ไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก ยิ่งประกอบกับไม่มีสิ่งกีดขวางมากมาย มีเพียงป่าไม้รายล้อมอยู่รอบด้านเท่านั้น จวินหลีหยวนกวาดสายตามองสำรวจจนทั่วทุกซอกทุกมุมแล้ว แต่ก็ยังไม่พบเงาร่างของเย่เสี่ยวเสี่ยวเลยแม้แต่น้อย เขาจึงคาดเดาว่าเย่เสี่ยวเสี่ยวน่าจะออกไปก่อนหน้านี้แล้ว