บทที่ 214

บทที่ 214

วันรุ่งขึ้น เย่เสี่ยวเสี่ยวไปหาจวินหลีหยวนตามเช่นทุกวัน เย่ชิงเสวี่ยก็ไปหาเจ้าสำนักตั้งแต่เช้าตรู่เช่นกัน ยามนั้นเย่เสี่ยวเสี่ยวหาได้ล่วงรู้ไม่ว่า เหตุการณ์ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนี้จะทำให้นางนั้นต้องสูญเสียทุกสิ่งทุกอย่างที่ครอบครองอยู่ในปัจจุบัน

เมื่อจวินหลีหยวนเดินออกมา เขาก็เห็นเย่เสี่ยวเสี่ยวมายืนรออยู่บริเวณหน้าประตูของเขาเสมอ ราวกับว่าไม่ว่าเขาจะมีท่าทีเช่นไร สตรีผู้นี้ก็จะมาคอยอยู่หน้าประตูของเขาในยามเช้าของวันถัดไปอยู่เสมอ สิ่งนี้ทำให้เขารู้สึกถึงความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบายและบอกกล่าวเป็นคำพูดได้

หลังจากเขาเดินออกมาก็ก้าวเดินนำไปข้างหน้าโดยไม่เอ่ยคำใดออกมาสักคำ เย่เสี่ยวเสี่ยวเดินตามหลังเขาไปโดยไร้ซึ่งความรู้สึกตัวใด ๆ ตลอดทางพวกเขาทั้งสองไม่ได้พูดคุยอะไรกันเลย จวินหลีหยวนพาเย่เสี่ยวเสี่ยวมายังตำหนักใหญ่ของสำนักอู๋ซ่าง เมื่อก้าวเข้าไปด้านใน ที่แห่งนี้กลับมีเพียงแค่สองคน คนหนึ่งคือเจ้าสำนัก ส่วนอีกคนหนึ่งคือเย่ชิงเสวี่ย