บทที่ 213

บทที่ 213

เย่เสี่ยวเสี่ยวค้างนิ่งอยู่ตรงนั้นไม่ไหวติง ในหอสมองของนางมีแต่แววตาอันว่างเปล่าของหลีเฉิน รวมถึงการกระทำและท่าทีที่หลีเฉินปฏิบัติต่อตนนางเต็มไปหมด

นางนึกถึงคำพูดที่หลีเฉินกล่าวกับนางก่อนจากไป รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างนางกับหลีเฉินในอดีต ช่วงเวลาเหล่านั้นเคยเป็นความทรงจำอันแสนหวาน แต่ตอนนี้กลับกลายเป็นความทรงจำที่บาดลึกสร้างความเจ็บปวดให้นาง

นางเดินกลับถ้ำพำนักอย่างไร้จิตวิญญาณ ตลอดทางราวกับซากศพเดินได้จนผู้คนสัมผัสได้ถึงความไร้ชีวิตชีวาของนาง