บทที่ 106

บทที่ 106

หนึ่งคนหนึ่งสัตว์ส่งเสียงอึกทึกกันอยู่ครู่หนึ่ง อาศัยจังหวะที่ฟ้ายังคงมืดค่ำ เย่เสี่ยวเสี่ยวจึงอุ้มก้อนกลมแล้วกลับห้องไป

พอนางกลับไปก็เห็นว่าม่อจวินเพิ่งจะเดินออกมาจากปากถ้ำ และบังเอิญเห็นนางที่เพิ่งกลับมาพอดี

เย่เสี่ยวเสี่ยวทำตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทักทายเขาตามปกติเหมือนเช่นเคย ทักเสร็จก็เตรียมตัวจะกลับห้องโดยหวังว่าจะใช้ความเนียนตีมึนหลบเลี่ยงม่อจวินไปให้ได้

ม่อจวินเอ่ยด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า "เสี่ยวเอ๋อร์ตัวน้อยช่วงนี้หายไปไหนมา ตั้งหลายวันแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมบอกข้าสักคำ"

"ข้าไม่ได้เขียนไว้บนกระดาษหรอกหรือเจ้าคะ" "แล้วเจ้าเขียนบอกหรือเปล่าล่ะว่าไปที่ไหน แล้วจะต้องไปนานแค่ไหน" เย่เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยด้วยความรู้สึกผิด "ดูเหมือนจะไม่ได้เขียนไว้จริงๆ ด้วยสินะเจ้าคะ"