บทที่ 102

บทที่ 102

เย่เสี่ยวเสี่ยวและหลีเฉินพากันล่ออสูรมารไปยังหุบเขาแห่งหนึ่งที่ดูค่อนข้างลับตาคน หุบเขานี้มีอาณาเขตกว้างขวางพอสมควร ทั้งสองจึงสามารถแสดงฝีมือได้อย่างเต็มที่

เย่เสี่ยวเสี่ยวเรียกสุยอินออกมา ทว่ารูปลักษณ์ของสุยอินที่ปรากฏขึ้นในครั้งนี้ไม่ใช่พิณเจ็ดสายดังเช่นก่อน หากแต่กลายเป็นรูปร่างของขลุ่ยเล่มหนึ่ง

ฝ่ายหลีเฉินเองก็หยิบกระบี่ประจำกายของเขาออกมาเช่นกัน กระบี่ประจำกายเล่มนี้ เขาไม่เคยนำมันออกมาใช้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ตัวกระบี่เป็นสีทองอร่ามทั้งเล่ม บนนั้นสลักลวดลายมังกรแหวกว่ายสองตัว ส่วนด้ามกระบี่ทำเป็นรูปหัวมังกร แม้ในตอนนี้รัศมีของมันจะไม่ค่อยเปล่งประกายนัก แต่ก็ยังสามารถมองเห็นความไม่ธรรมดาได้ตั้งแต่แรกเห็น