บทที่ 67

บทที่ 67

คนทั้งสองเดินหน้าต่อไปอีกไม่นานนักก็เห็นกลุ่มควันสีเทาลอยละลิ่วขึ้นมาจากเบื้องหน้า พื้นนาบริเวณโดยรอบกลับไร้เงาผู้คน

เย่เสี่ยวเสี่ยวเอ่ยกับหลีเฉินว่า "ดูท่าทางแล้วคงจะไม่พบผู้ใดอยู่ด้านนอก พวกเราคงต้องเคาะประตูถามเสียแล้ว"

"เจ้าว่าอย่างไรก็ดีทั้งสิ้น ข้าฟังเจ้า" เย่เสี่ยวเสี่ยวไม่ได้สนใจคำพูดของเขา นางคว้ามือของเขาไว้แล้วเดินสุ่มไปเลือกบ้านหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ริมสุด จากนั้นตะโกนเสียงดังอยู่ที่ด้านหน้าว่า "มีผู้ใดอยู่บ้านบ้างหรือไม่"

บ้านหลังนี้ดูท่าทางจะไม่ค่อยร่ำรวยนัก ประตูใหญ่หน้าบ้านผุพังทรุดโทรมราวกับว่าเพียงแค่มีลมพัดผ่านก็อาจล้มครืนลงมาได้ รั้วไม้ด้านข้างก็ชำรุดทรุดโทรมเช่นกัน ภายในลานบ้านไม่มีสิ่งของมีค่าหลงเหลืออยู่เลย