บทที่ 39

บทที่ 39

นับตั้งแต่สำนักอู๋ซ่างก่อตั้งขึ้นมาเป็นต้นมา เหตุการณ์ที่ไม่เคยปรากฏขึ้นเลยสักครั้งกลับบังเกิดขึ้นต่อหน้าของผู้คน ผู้อาวุโสทั้งสองนั่งอยู่ด้านบนสุดพลางขบเคี้ยวของกินไปด้วย โดยไม่คิดจะสนใจฟังคำอบรมสั่งสอนของเจ้าสำนักเลยแม้แต่น้อย เบื้องล่างยังมีศิษย์อีกสองคนทำตามอย่างไม่ผิดเพี้ยน ราวกับว่าศิษย์สองคนนี้จะเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสองท่านที่นั่งอยู่ด้านบนก็ไม่ปาน

เย่เสี่ยวเสี่ยวมิได้ใส่ใจสายตาของผู้อื่น หิวมื้อไหนก็กินมื้อนั้น กระหายยามใดก็ดื่มยามนั้น ทั้งยังเล่นเกมอย่างสนุกสนานครื้นเครง เซวียอันในช่วงแรกยังมีความรู้สึกเกร็งอยู่บ้าง ทว่าไม่นานนางก็เริ่มผ่อนคลายลงเช่นกัน

การกล่าวสุนทรพจน์ของเจ้าสำนักในครานี้กินเวลายาวนานเกือบสองชั่วยาม หลี่ชี่และหวางหานต่างรู้สึกว่านี่คือการกล่าวสุนทรพจน์ก่อนการประลองใหญ่ประจำสำนักที่น่าพึงพอใจที่สุด นับตั้งแต่ที่พวกตนได้เข้าร่วมเป็นศิษย์ของสำนักมา