บทที่ 37

บทที่ 37

คนทั้งหกที่อยู่ตรงนั้นดูการแสดงกันจนเกือบจะอิ่มหนำสำราญกันแล้ว เซียวจิ่งอี้ถูกม่อหยุนรบเร้าจนรำคาญใจเป็นอย่างยิ่ง ซ้ำยังเห็นเย่ชิงเสวี่ยพูดคุยหัวร่อต่อกระซิกอยู่กับศิษย์น้องคนเล็กของตนอีกด้วย ยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

เซียวจิ่งอี้ปฏิเสธคำถามของม่อหยุนอย่างไร้เยื่อใย ก่อนจะหันไปเห็นกงซูเวิ่นทั้งหกคนกำลังนั่งอยู่ด้านข้าง พร้อมกับเคี้ยวอะไรบางอย่างอยู่ในปากไปด้วย

เย่เสี่ยวเสี่ยวซ่อนค่ายกลเก็บไปตั้งแต่ตอนที่เซียวจิ่งอี้หันมามองแล้ว แม้ว่าต่อให้นางจะไม่เก็บค่ายกล เซียวจิ่งอี้ก็มองไม่เห็นอยู่ดี ทว่าเย่เสี่ยวเสี่ยวเป็นคนระมัดระวังจนเป็นนิสัย เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้น นางจึงเก็บค่ายกลเสีย

การกระทำของกงซูเวิ่นทั้งหกคนทำให้เซียวจิ่งอี้เกิดความสงสัยขึ้นมาวูบหนึ่ง เหตุใดคนกลุ่มนี้ถึงได้ให้ความรู้สึกเหมือนมาเที่ยวชมธรรมชาติกันเล่า

หากเย่เสี่ยวเสี่ยวและคนอื่นๆ รู้ความคิดในใจของเขาเข้า พวกเขาก็คงจะตอบกลับไปอย่างจริงจังว่า พวกเขาจะมาเที่ยวชมธรรมชาติได้อย่างไรกัน เล่า พวกเขามาดูการแสดงต่างหากเล่า