บทที่ 25

บทที่ 25

เย่เสี่ยวเสี่ยวบอกลาศิษย์พี่สามแล้วก็กลับถ้ำพำนัก ตั้งใจจะจัดระเบียบห้องเก็บของเสียหน่อย โดยเฉพาะที่สำหรับเก็บผลงานที่นางทำขึ้นมาโดยเฉพาะ มีทั้งแผ่นค่ายกล หุ่นเชิด และอื่น ๆ เมื่อนางเดินมาถึงถ้ำพำนัก ก็เห็นว่าเสี่ยวอันจื่อกำลังยืนรอนางอยู่ที่หน้าประตู นางเดินเข้าไปแล้วถามว่า "เสี่ยวอันจื่อ เจ้ามาได้อย่างไร อาจารย์ของเจ้าปล่อยให้เจ้าหยุดพักหรือ"

"ก็เพราะเจ้าน่ะสิ พอได้ยินเสียงจากยันต์สื่อสารของเจ้า ข้าก็รีบมาทันทีเลย" "อุ๊ย สมกับที่เป็นสหายรักของข้า สหายรักเป็นห่วงข้าขนาดนี้ ข้าดีใจเสียจริง"

พูดจบยังทำท่าทางราวกับกำลังเช็ดน้ำตาบริเวณดวงตา "พอได้แล้ว เลิกเล่นได้แล้ว ข้าไม่ใช่สหายรักของเจ้าเสียหน่อย เจ้าต่างหากที่เป็นสหายรักของข้า" "เอาล่ะ เรื่องเล็กน้อยแค่นี้อย่าไปใส่ใจเลย ไปเถอะ พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในดีกว่า"