กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 86 อ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง
บทที่ 86 อ่อนแอ น่าสงสาร และไร้ที่พึ่ง
ทอมรู้สึกตื่นเต้นเป็นล้นพ้น
ร่างหลักเวรตะไลนั่น ผนึกฉันไว้ในรัดเกล้า ฉันต้องทนอยู่ในความมืดมิดและความโดดเดี่ยวอันไร้ที่สิ้นสุดมาตั้งสี่ห้าสิบปี ในที่สุดวันนี้ก็มีเด็กสาวฮอกวอตส์ตามหาห้องต้องประสงค์จนเจอ
ทันทีที่เฮอร์ไมโอนี่ก้าวเข้ามา ทอมก็ดีใจจนแทบคลั่ง เค้นพลังทั้งหมดที่มีเพื่อชักนำให้เฮอร์ไมโอนี่หันมามองตน
นี่คือขีดจำกัดสูงสุดเท่าที่เขาจะทำได้แล้ว
ยังดีที่แม่หนูน้อยคนนี้ตาถึง จำรัดเกล้าของเรเวนคลอได้!
สวรรค์ลิขิตชัดๆ!
วันนี้แหละที่ฉันจะได้เป็นอิสระ และสานต่อความรุ่งโรจน์ของโวลเดอมอร์!