0065 บทที่ 65 พ่อมดอัจฉริยะควีเรลล์

บทที่ 65 พ่อมดอัจฉริยะควีเรลล์

บทที่ 65 พ่อมดอัจฉริยะควีเรลล์

ควีเรลล์จามออกมาอย่างแรงหนึ่งที

อากาศก็ไม่ได้เย็นลง แล้วฉันก็ไม่ได้เป็นหวัดนี่นา ทำไมวันนี้ถึงได้จามเอาๆ แบบนี้?

"ศาสตราจารย์ควีเรลล์ ร่างกายคุณอ่อนแอเกินไปแล้วนะ" มาดามพอมฟรีย์กล่าวด้วยสีหน้าเป็นกังวลอย่างยิ่ง "คุณอายุยังไม่เท่าไหร่แท้ๆ ปล่อยไว้แบบนี้ต่อไปไม่ได้นะ!"

อ่อนแอ?

ใครอ่อนแอกัน?

ควีเรลล์หัวเราะฮ่าๆ อย่างฉันเนี่ยนะจะอ่อนแอ ฉันก็แค่โดนพลังงานด้านลบจากเศษเสี้ยววิญญาณของจอมมารส่งผลกระทบมากเกินไปก็เท่านั้นแหละ

ทว่าหัวเราะไปได้ไม่ทันไร ความเจ็บปวดเสียดแทงหัวใจก็พลันแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง ควีเรลล์ทนไม่ไหวจนต้องขดตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลพรากราวกับห่าฝน

เขาอยากจะร้องโอดโอยออกมาด้วยความเจ็บปวด แต่มาดามพอมฟรีย์ยังอยู่ตรงนี้ เพื่อศักดิ์ศรีของลูกผู้ชาย จึงได้แต่กัดฟันข่มความเจ็บเอาไว้