กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 45 ทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนี้
บทที่ 45 ทำไมมันถึงได้เยอะขนาดนี้
ทอมไม่คาดคิดเลยสักนิดว่าคนแรกที่ตนได้พบหลังจากได้กลับมาเห็นเดือนเห็นตะวันอีกครั้ง ดันเป็นคนรับใช้ของตัวเองไปเสียได้
แต่คิดดูอีกทีมันก็สมเหตุสมผลอยู่
ตัวเขาเป็นถึงฮอร์ครักซ์อันล้ำค่าเชียวนะ
ร่างหลักย่อมต้องซ่อนอยู่ในป่าเขารกร้าง... เอ๊ย ในสถานที่ลับตา หรือไม่ก็อยู่ในมือของคนที่ไว้ใจได้เป็นธรรมดา
"ดูท่าคุณลุงคนนี้คงจะเป็นข้ารับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของฉันในอนาคตสินะ" ทอมถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แน่นอนว่าเขายังไม่กล้าเปิดเผยฐานะที่แท้จริงของตัวเองออกไป
ทางฝั่งตะวันตกนี้มีหลักการอยู่อย่างหนึ่ง ข้ารับใช้ของข้ารับใช้ฉัน ไม่ใช่ข้ารับใช้ของฉัน
คนรับใช้ของไอ้ลุงโวลเดอมอร์ มันจะไปเกี่ยวอะไรกับทอม ริดเดิ้ล เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีอย่างฉันกันล่ะ?