กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 42 บ็อกการ์ต
บทที่ 42 บ็อกการ์ต
นับแต่อดีตจนถึงปัจจุบัน การมีชีวิตอมตะคือความฝันอันยิ่งใหญ่ที่สุดในใจของมนุษยชาติ
ไม่ว่าจะเป็นมักเกิลหรือพ่อมด กษัตริย์ แม่ทัพ ขุนนาง หรือไพร่ราบตาสีตาสา พ่อมดในตำนานหรือสควิบ ความปรารถนาในการมีชีวิตอมตะล้วนสลักลึกอยู่ในก้นบึ้งวิญญาณของมนุษย์เสมอมา
ถ้าการกินแวมไพร์ทำให้เป็นอมตะได้จริงละก็ ทุกคนคงอยากจะลิ้มลองรสชาติของแวมไพร์กันทั้งนั้น
"ไม่เข้าท่า!" เควินนิ่งคิดไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคัดค้าน
"ก็แค่ชีวิตอมตะ คนเราเกิดมาทั้งที จะเอาแต่มีชีวิตอยู่เพื่อแค่มีลมหายใจไปวันๆ ได้ยังไง?"
"ฉันเชื่อว่ามีคนจำนวนไม่น้อยที่ไม่ยอมละทิ้งศักดิ์ศรีเพียงเพื่อจะมีชีวิตอมตะหรอก" เควินพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "กินหมู วัว แพะ ไก่ มันทำใจง่าย แต่ให้กินสิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญา หลายคนกินไม่ลงหรอกนะ!"