กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แมวซ่าล่านิยาย
บทที่ 41 โปรดเรียกฉันว่าโวลเดอมอร์
บทที่ 41 โปรดเรียกฉันว่าโวลเดอมอร์
เลือดสีโคลน คือคำเรียกที่ร้ายกาจและเหยียดหยามที่สุดสำหรับพ่อมดแม่มดที่มีพ่อแม่เป็นมักเกิลทั้งคู่
พ่อมดแม่มดอยู่สูงส่งเหนือใคร ส่วนมักเกิลต่ำต้อยติดดินราวก้อนโคลน
พอถูกด่าว่าเป็นเลือดสีโคลน โวลเดอมอร์ก็เดือดดาลเป็นฟืนเป็นไฟ "ควีเรลล์ ฆ่ามันให้ฉัน! ฉันจะให้มันตาย! ให้มันตายเดี๋ยวนี้!"
เขารักษาหน้าตามาตลอดทั้งชีวิต จะมาเสียชื่อตอนแก่ไม่ได้เด็ดขาด!
ควีเรลล์ลำบากใจ เขาเองก็ไม่รู้ว่าใครเป็นคนพูด ทุกคนต่างห่อหุ้มร่างกายกันมิดชิด แถมเสียงพูดก็อู้อี้ไปหมด จะไปหาตัวเจอได้ยังไง?
หรือจะลองปลุกปั่นให้มวลชนตีกันเอง? ให้แฉกันเองดีไหมนะ?
ยังดีที่มาร์กเอ่ยปากอธิบาย ช่วยดับไฟโทสะของโวลเดอมอร์ลงได้