บทที่ 360

บทที่ 360

ทุกคนต่างมีความรู้สึกรางสังหรณ์ใจที่ไม่ค่อยดีนัก พวกเขารู้สึกเสมอว่าต้องมีเรื่องใหญ่เกิดขึ้นในเมืองหลวงอย่างแน่นอน

ซูเฉินไม่ได้สนใจความตกตะลึงของทุกคน เขาเดินตรงไปยังเบื้องข้างของเย่ฮ่าวหราน มองดูไอเรี่ยวแรงที่อ่อนปวกเปียกของอีกฝ่าย ประกายตาของเขากะพริบไหว

นี่ดูเหมือนจะเป็นเมล็ดพันธุ์ที่ดีทีเดียว

แม้พรสวรรค์จะย่ำแย่มาก แต่ความรู้สึกที่มอบให้ซูเฉินนั้นถือว่าไม่เลวเลย

สิ่งเดียวที่ไม่ดีก็คือไม่สามารถพาออกจากโลกเสวียนหวงได้ ทำได้เพียงปล่อยให้เขาอยู่ที่นี่เพื่อบำเพ็ญเพียรเท่านั้น

ทว่าภายในโลกใบนี้มีขีดจำกัดของพลังบำเพ็ญ มากที่สุดก็มีชีวิตอยู่ได้เพียงไม่กี่พันปีก็ต้องตายไป

แน่นอนว่าอายุขัยเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย ซูเฉินแค่หยิบโอสถขั้นเซียนให้เขาสักเม็ด ก็เพียงพอทำให้อายุขัยเข้าใกล้ความไร้ขีดจำกัดแล้ว

ในเวลานี้