บทที่ 359

บทที่ 359

ต้วนเหยียนเห็นเย่ฮ่าวหรานทุ่มเทชีวิตเดิมพันเข้าใส่อย่างบ้าคลั่งเช่นนี้ เขาก็รู้สึกคาดไม่ถึงอยู่บ้างเช่นกัน ทว่าเมื่ออีกฝ่ายประชิดถึงเบื้องหน้าแล้ว เขาก็ทำได้เพียงยื่นมือออกต้านทานอย่างจำยอม

"ปัง!"

ได้ยินเสียงดังกรอบแฉลบขึ้นคราหนึ่ง ประกายโลหิตสาดกระเซ็น แขนข้างหนึ่งที่ขาดสะบั้นร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบนฟ้า

เสียงร้องโหยหวนดังระงม ต้วนเหยียนกุมแขนซ้ายที่เปื้อนเลือดเนื้อเละเทะ ใบหน้าเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมาน

ในขณะนี้เอง

เย่ฮ่าวหรานไม่มีเรี่ยวแรงจะยกดาบยาวขึ้นมาอีกแล้ว ดวงตาของเขาเลื่อนลอยปราศจากโฟกัส กลิ่นอายทั่วร่างรำไรคล้ายมีคล้ายไม่มี ราวกับจะดับสิ้นลมหายใจได้ทุกเมื่อ ร่างกายทั้งร่างดั่งไร้เรี่ยวแรงจะประคับประคอง ตรงดิ่งร่วงหล่นลงสู่พื้นเบื้องล่าง

"เจ้าบังอาจนัก!"