บทที่ 337

บทที่ 337

ซูเฉินกล่าวด้วยรอยยิ้ม "เอาล่ะ อนาคตยังมีเวลาให้คลอเคลียกันอีกเหลือเฟือ ข้าขอฟื้นฟูร่างเนื้อให้เจ้าก่อนเถอะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น มู่ซินจึงค่อยๆ ลุกขึ้นจากอ้อมกอดของซูเฉินด้วยความไม่เต็มใจนัก

ทว่านางยังคงจับมือของซูเฉินเอาไว้แน่น แม้จะแน่ใจแล้วว่าเหตุการณ์ตรงหน้าไม่ใช่ความฝัน แต่นางก็ยังทำใจปล่อยมือไม่ได้อยู่ดี

ซูเฉินยิ้มเบาๆ แล้วส่ายหน้า จากนั้นพลังมหาศาลก็ไหลทะลักเข้าสู่ร่างของนาง จนกระทั่งมีเสียงใสๆ ดังขึ้น

ทั่วร่างของมู่ซินพลันเปล่งประกายเจิดจ้าบาดตา

ก่อนหน้านี้แม้มนุษย์อย่างนางจะมีร่างเนื้อ แต่ก็นั่นเป็นสิ่งที่พลังวิถีสวรรค์ควบแน่นขึ้นมาหาใช่ร่างเนื้อที่แท้จริงไม่

ช่วงพริบตาต่อมา

ดอกบัวเขียวดอกแล้วดอกเล่าปรากฏขึ้นในมิตินี้ พวกมันเติบโตอย่างแข็งแรง กลิ่นอายลึกลับไร้ขอบเขตแผ่ซ่านออกไป กลิ่นอายทั่วร่างของมู่ซินเริ่มมีความแน่นหนาขึ้นเรื่อยๆ