บทที่ 335

บทที่ 335

ซูเฉินลุกขึ้นยืนพรวดพราด กวาดตามองรอบด้านด้วยสีหน้าตื่นตระหนกและไม่แน่ใจ

นี่คืออะไรกัน?

เห็นเพียงแสงสีทองเมื่อครู่หลังจากไหลเข้าสู่ร่างกายแล้ว ก็เริ่มแผ่ซ่านลามไปทั่วสี่แขนขา

ในเวลาเดียวกัน ปริมาณข้อมูลอันน่าสะพรึงกลัวถึงขีดสุดเริ่มหลั่งไหลเข้าสู่ห้วงความคิดของเขา จนทำให้ซูเฉินรู้สึกปวดศีรษะขึ้นมา ทว่ายังดีที่ไม่รุนแรงนักและพอจะอดทนไหว

ผ่านไปอีกครู่ใหญ่

นิมิตสวรรค์สงบลง ทว่ารอบกายยังคงอยู่ในสภาวะหยุดนิ่ง

สีหน้าบนใบหน้าของหญิงสาวผู้เลอโฉมไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปแม้แต่น้อย นางยังคงเต็มไปด้วยความงุนงง บนใบหน้าและหางตามีคราบน้ำตาเปรอะเปื้อน

เวลา!

ลมหายใจของซูเฉินเริ่มหอบกระชั้น สิ่งที่หลอมรวมอยู่ภายในร่างของเขานี้ก็คือมหาวิถีแห่งเวลา