บทที่ 326

บทที่ 326

แม้จะประนีประนอมแล้ว แต่ต้วนหลิงหลิงก็ยังรีบเอ่ยขึ้นว่า

"ห้ามขยับสุ่มสี่สุ่มห้า"

มุมปากของซูเฉินเผยรอยยิ้ม "วางใจเถอะ ข้ามีมารยาทมาก"

แม้ปากจะพูดเช่นนั้น แต่มือของเขากลับปลดสายคาดเอวของต้วนหลิงหลิงออกอย่างรวดเร็ว ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหตุใด ทั้งที่ตอนที่ต้วนหลิงหลิงออกมา ยังตั้งใจผูกเสื้อผ้าเสียแน่นหนา แต่ซูเฉินกลับแกะมันออกได้อย่างง่ายดาย

เมื่อรู้ว่ามือของซูเฉินเริ่มซุกซนอีกครั้ง ต้วนหลิงหลิงก็ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ ทำได้เพียงเอ่ยอ้อนวอนอย่างไร้หนทางว่า

"องค์ชาย พระองค์อย่าทรงทำเช่นนี้เลย รอหลังพิธีอภิเษกสมรสแล้ว ไม่ว่าองค์ชายอยากจะทรงทำอะไร หลิงเอ๋อร์ก็ยอมให้พระองค์จัดการตามใจชอบเพคะ"

คิ้วของซูเฉินเลิกขึ้นเล็กน้อย "ทำอะไรก็ได้งั้นหรือ"

ใบหน้าของต้วนหลิงหลิงแดงก่ำขึ้นมาในทันที นางก้มหน้าลงพยักด้วยความเขินอายยิ่งยวด